Abel Tasman Koor - Sebaldeburen  NL
Home. Info NL. Contact. Leden. Agenda. Foto's. Links. CD Info. Sponsors.
Wiet over ‘n Lied

Ook over deze tijd van Herdenken en het Vieren van de Vrijheid,
hebben we een lied in ons repertoire,
51 - Lili Marleen
(Onder de lantaren).
dat ook nog eens wereldberoemd werd in de 2e wereldoorlog.
Over de tekst kunnen we kort zijn, deze  is in het Nederlands en zonder enige toelichting eigenlijk niet zoveel zeggend.
En er is zo oneindig veel over dit lied te vertellen en ….. te doen geweest.

De originele tekst werd in 1915 geschreven door een Duitse soldaat,
Hans Leip, die mijmert over zijn liefje Lili Marleen, zij die steevast bij een lantaarn op hem wachtte. Naarmate de tekst vordert blijkt dat de soldaat daarin inmiddels naar het slagveld is vertrokken.

Hans Leip schreef dit gedicht voordat hij in de 1e wereldoorlog naar het Oostfront was vertrokken. In 1937 kwam zijn poëzie-album uit waarin
“Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht” was opgenomen.
Norbert Schultz zette het daarna op muziek.
Het was Lale Andersen (Lieselotte Helene Berta Bunnenberg),
geboren in 1913 in Lehe bij Bremerhaven, die het lied de eerste roem gaf. Ze nam het in 1939 op en het werd een grote hit toen het vanaf 1941 dagelijks op een vast tijdstip werd uitgezonden door Radio Belgrado voor de Duitse soldaten in de Balkan.
De geallieerde troepen konden ook op deze zender afstemmen en zo werd het ook daar een bekend lied.
Het lied werd zeer populair aan beide fronten en dat tegen de zin van
de Duitse bewindsman Joseph Goebbels, de Rijksminister voor Volksvoorlichting (propaganda) enz. onder Hitler.

Lale Andersen viel later in ongenade toen ze weigerde om deel te nemen aan een rondleiding door het Getto van Warschau en het uitkwam dat ze correspondeerde met gevluchte Joden. Daar kwam bij dat Goebbels ook nog een bloedhekel aan het lied had. Zo stond ze op het punt naar een concentratiekamp te worden afgevoerd. De BBC kreeg er lucht van en bracht het als feit. Goebbels ontkende en dat was haar redding.
Ze vestigde zich daarna op het Noordzee eiland Langeoog.
Een standbeeld op dat eiland van haar, leunend tegen een lantaarnpaal, herinnert daar nog aan.
Na de oorlog had ze nog succes met een cover van Melina Mercouri,
Never on Sunday (Gouden plaat) en in 1961 vertegenwoordigde ze
West Duitsland op het Eurovisiesongfestival, waar ze 13e werd.
Marlene Dietrich

(Marie Magdalena Dietrich, geboren in 1901 in Schönenberg - Berlijn).
Zij was het die het lied de eerste bekendheid gaf buiten Duitsland.
Met haar rol als reveuzangeres in de film Der blaue Engel kreeg ze in 1930 grote bekendheid en verhuisde naar de Verenigde Staten en nam daar een aantal succesvolle films op.
Ze werd door Hitler gevraagd terug te komen, maar ze weigerde.
Ze verafschuwde alles waar Hitler voor stond en kreeg daarna de Amerikaanse nationaliteit.
Ze bracht tijdens de 2e wereldoorlog de Engelstalige versie uit van Lily Marlene en zo kon het gebeuren dat bij een

“Kerstbestand” tijdens de 2e Wereldoorlog het lied aan beide fronten door soldaten werd gezongen en dat zelfs van elkaar konden horen !
Lale Andersen
De BBC gaf de aanzet tot een Engelse versie, geschreven door Tommy Connor en gezongen door Anne Shelton. Wel is het lied enigszins gekuizigd en is de soldaten meid vervangen door een heel gewoon en beschaafd liefje.
Hier in Nederland werd het na de oorlog pas bekend toen de radio weer zijn intrede deed in het gewone gezin. En uiteraard eerst in de Engelse versie en van wie anders dan Vera Lynn, de lieveling van de geallieerde strijdkrachten door haar inzet voor en bij de troepen in oorlogsgebied. Zij had de voorkeur boven wie dan ook.
Anne
mei 2017
Met Dietrich ging het later minder goed, als Duitse van afkomst werd ze tot in de jaren 60 voor een verrader uitgejoeld bij een optreden in Berlijn.
Ze raakte verslaafd aan alcohol en medicijnen, brak haar been in Australië en trad uit de publiciteit.
Ze woonde sindsdien 15 jaar lang als een kluizenaar in een appartement in Parijs. Daar stierf ze in 1992 op
91 jarige leeftijd.
Ze liet zich begraven in Berlijn, bij haar familie in onmin.